Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Ορθοδοξία - Greek Orthodox Web 2

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB




Ορθοδοξία 

Greek Orthodox Web 2

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​

ORTHODOX WEB: http://orthodoxweb.blogspot.com - Email: gkiouz.abel@gmail.com – Feel free to email me…!

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨ ​

http://greekorthodoxweb1.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb3.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb4.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb7.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb9.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία

<>

Ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (+2019):

«Ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον Παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή! Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη και δεν χάνεις τίποτε, όταν την ασκείς».

<>

Η Παναγία και τα δύο κομμάτια πίτσα

Τήν τελευταία μέρα τῆς προσκυνηματικῆς μας ἐκδρομῆς, μᾶς διηγεῖται μιά ἐν Χριστῷ ἀδελφή, ἐγώ καί ὁ σύζυγός μου πεινάσαμε. Εἴχαμε μόνο ἕνα εὐρώ καί ἡ πτήσι γιά Ἑλλάδα ἦταν μετά ἀπό 3 ὧρες. Εἴχαμε ἔρθει στήν Ἁγία Γῆ μετά ἀπό πολλές οἰκονομίες καί κόπους. Δέν εἴχαμε φάει τίποτε ἀπ᾽ τό πρωΐ γιατί εἴχαμε πάει νά κοινωνήσουμε καί ντρεπόμασταν νά ζητήσουμε ἀπό κάποιον ἀπ᾽ τό γκρούπ νά μᾶς δανείση χρήματα νά πάρουμε κάτι. Ἐγώ σιωπηλά παρακάλεσα τήν Παναγία νά μᾶς βρῆ φαγητό γιατί πεινοῦσα καί ζαλιζόμουν. Καί ὤ τοῦ θαύματος, ἐνῶ βρισκόμασταν στό δρόμο, πρίν μαζευτοῦμε ὅλο τό γκρούπ γιά νά ἀναχωρήσουμε γιά Τέλ Αβίβ, ἐμφανίστηκε μιά κοπέλλα, τήν ὁποία δέν τήν εἴχαμε δεῖ ὅλο τό πρωΐ, μέ δύο κομμάτια πίτσα καί μᾶς λέει: Αὐτά εἶναι γιά σᾶς. Ἠ Παναγία μέ πληροφόρησε νά σᾶς τά φέρω καί ἐγώ δέν εἶχα ἄλλη ἐπιλογή ἀπ᾽ τό νά ὑπακούσω.

Από το βιβλίο: Σοφία Κιόρογλου, Μυστικά Βιώματα στήν Ἁγία Γή, τόμ. α´, ἐκδ. Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας

<*>

Η μεταστροφή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ´ (1034-1041) προς στην Πνευματική ζωή και το Μοναχισμό

Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου Μιχαήλ Δ´ (1034-1041) ἀρρώστησε καί κατάλαβε ὅτι πλησίαζε τό τέλος του, ἄλλαξε ριζικά τρόπο ζωῆς. Ἐγκατέλειψε τιμές, δόξες καί μέριμνες γιά τά ὑλικά ἀγαθά καί στράφηκε στό Θεό, γιά νά σώση τήν ψυχή του. Καί πρῶτα πρῶτα ἄρχισε νά ἀναζητῆ ὅσους εἶχαν περιφρονήσει τόν κόσμο καί ἐπιδίωκαν τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους μακρυά ἀπό αὐτόν. Πολλούς ἀπό αὐτούς πού μόναζαν σέ σπηλιές, χαράδρες καί σέ ὁπές τῆς γῆς τούς ὁδηγούσε στά ἀνάκτορα, τούς πρόσφερε τιμές καί μέ ἄκρα ταπεινότητα τούς καθάριζε τά σκονισμένα πόδια, τούς ἀγκάλιαζε ἀδελφικά, φοροῦσε τά κουρέλια τους καί τούς ἔβαζε στά βασιλικά ἀνάκλιντρα, ἐνῶ ὁ ἴδιος κοιμόταν σέ εὐτελές στρῶμα καί εἶχε γιά μαξιλάρι του μιά πέτρα. Ἀκόμα, ὁ Αὐτοκράτορας αὐτός ἐπισκεπτόταν τούς λεπρούς, ἀκουμποῦσε τό πρόσωπό του στίς πληγές τους, τούς ἀγκάλιαζε καί, σάν δοῦλος, φρόντιζε γιά τό λουτρό τους καί τούς ὑπηρετοῦσε σάν νά ἦταν ἀφεντάδες του. Λίγο πρίν πεθάνη, ἐγκατέλειψε τό παλάτι, ἔβγαλε τή βασιλική πορφύρα καί ἔγινε μοναχός στό μοναστήρι πού ὁ ἴδιος εἶχε χτίσει, παραδίδοντας τήν ψυχή του στά χέρια τοῦ Θεοῦ.


<*>

Η κοίμηση της Μοναχής Σεραφείμας και το λουλούδι του κάκτου στη Μονή Αγίου Ονουφρίου στην Ακελδαμά Ιεροσολύμων

Ἡ Ἡγουμένη τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου στήν Ἀκελδαμά Ἱεροσολύμων διηγεῖται μιά προσωπική της ἐμπειρία:

“Ὅταν τό 2013 κοιμήθηκε ἀπό καρκίνο ἡ μοναχή Σεραφείμα, 46 ἐτῶν, πού εἶχα μαζί μου, δεξί μου χέρι, καί ἡ μοναδική καλογριά ὁ Θεός μέ παρηγόρησε μέσῳ ἑνός κάκτου! Ὅταν ἄφησε τήν τελευταία της πνοή, παρατήρησα στή Μονή μας ἕνα κάκτο. Ἄνθιζε σπάνια. Εἶδα νά βγάζη ἕνα πανέμορφο λουλούδι, λευκό μέ κίτρινες ἀνταύγειες, τό ὁποῖο ἄνοιγε στίς 8 ἡ ὥρα τό βράδυ καί τό πρωΐ στίς 5 ἔκλεινε καί δέν ἄνοιγε ξανά. Ἔσβηνε... πέθαινε! Εἶπα, τότε μέ τό μυαλό μου:

Μά τόσο ὡραῖο ἄνθος ποιός τό βλέπει καί τό χαίρεται ἐκείνη τήν ὥρα; Σχεδόν κανείς!
Γιατί ὁ Θεός τό δημιούργησε ἄραγε;

Γιατί τοῦ ἔδωσε τόση ὀμορφιά; Γιά ποιόν;

Σκέφτηκα πάλι: Δικά Του εἶναι τά πάντα! Ὅ,τι θέλει κάνει, καί ὅλα τά ἐκλεκτά τά παίρνει ἐκεῖ ψηλά στήν τελειότητα!

Πῆρα τόση παρηγοριά μέ τή σκέψι ὅτι, ἡ Σεραφείμα μου ἦταν ἄνθος ἐκλεκτό καί σπάνιο, πολύτιμο, καί ἡ θέσι του ἦταν νά εἶναι πιό νωρίς στόν Παράδεισό Του!”.

Από το βιβλίο: Σοφία Κιόρογλου, Μυστικά Βιώματα στήν Ἁγία Γή, τόμ. α´, ἐκδ. Πρόμαχος Ὀρθοδοξίας

<*>

Είμαστε υποχρεωμένοι να ψάχνουμε

π. Ιωάννης Κωστώφ:

Ο άνθρωπος έχει το χάρισμα από το Θεό να είναι λογικό ον και, όπως λέει ο Pascal, “είμαστε υποχρεωμένοι να ψάχνουμε...”.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Πίστη και Λογική, Εκδόσεις Μανώλης Μελινός, Αθήνα 2002, τηλ. 6978461846

<>

Μικρές αλήθειες…

* Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του καλού και του κακού περνά μέσα από την καρδιά του κάθε ανθρώπου.

* Μια πράξη αγάπης μπορεί να ζυμώσει “πέντε άρτους”. Μιά λέξη ευγενική μπορεί να χορτάσει “πεντακισχιλίους”.

* Η σεμνότητα είναι η ταξιθέτις που μας βοηθάει νά βρίσκουμε πάντα στη ζωή, τη σωστή μας θέση.

* Ένα έγκλημα, δεν παύει να είναι έγκλημα, επειδή το κάνουν πολλοί.

* Τα δάκρυα της μητέρας είναι η πιο ισχυρή υδροηλεκτρική δύναμη του κόσμου.

* Εμείς οι Χριστιανοί συναθροιζόμαστε στη Θεία Λατρεία σαν στρατός για να πολιορκήσουμε το Θεό με τις προσευχές μας.

Από τα βιβλία:

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Καλοί Λιμένες, εκδ. Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Σταμάτα 2016

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ψυχική Τόνωση, εκδ. Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2017

<>

Απάντηση σε Προτεστάντη: Η Θεία Λειτουργία γεμίζει δωρεάν τον Παράδεισο και αδειάζει την κόλαση

Μας αναφέρει ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

«Κάποτε ἕνας Προτεστάντης πάστορας βρῆκε ἕνα Ρῶσο ἱερέα, σεβάσμιο καί εὐλαβή, καί τοῦ λέει:

—Ἐμεῖς κάνουμε φιλανθρωπίες, κάνουμε γηροκομεῖα, κάνουμε ὀρφανοτροφεῖα, αἴθουσες, νοσοκομεῖα, ὀργανώνουμε συναυλίες μέ pop και rock μουσική καί γεμίζουν τά στάδια ἀπό νέους. Κάνουμε ἐκδρομές, ὀρειβασίες, τουρισμό… ἐπεμβαίνουμε ἀκόμα καί στήν πολιτική ζωή τοῦ τόπου καί τῶν ἐθνῶν μας… Εἴμασθε γεμᾶτοι ἀπό ζωή καί δραστηριότητες!… Ἐσεῖς τί κάνετε;

Θά μποροῦσε βέβαια καί ὁ Ρῶσος ἱερεύς νά ἀπαντήση ὅτι καί ἡ Ἐκκλησία ἔχει φιλανθρωπικές καί κοινωνικές δραστηριότητες, ἀρχίζοντας ἀπό τήν Βασιλειάδα, μέχρι τά τόσα ἔργα πού ἐπιτελεῖ κάθε Ἱ. Μητρόπολι, ἀφανῶς. Ἀλλά δέν ἀπάντησε ἔτσι!

Στό “ἐσεῖς τί κάνετε;” ἀπάντησε ἀλλιῶς:

—Ἐμεῖς τί κάνουμε; Ἐμεῖς κάνουμε ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!… καί ἡ Θεία Λατρεία γεμίζει δωρεάν τόν Παράδεισο καί ἀδειάζει τήν κόλασι. Αὐτό κάνουμε: Θεία Λειτουργία!».

<>


Τί εργασίες ξέρεις νά κάνης; 

"Μπορῶ νά κοιμᾶμαι ὅταν ὁ ἄνεμος λυσσομανάει"

Ἦταν ἕνας νεαρός πού στήν ἀναζήτησί του γιά νά βρῆ δουλειά, ζήτησε νά ἐργασθῆ σ᾽ ἕνα ἀγρόκτημα. Ὅταν τόν ρώτησε ὁ ἰδιοκτήτης τί ἤξερε νά κάνη, ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε, “Μπορῶ νά κοιμᾶμαι ὅταν ὁ ἄνεμος λυσσομανάει”. Ἡ ἀπάντησι αὐτή μπέρδεψε τόν ἀγρότη, ἀλλά συμπάθησε τό νεαρό καί τόν κράτησε στό κτῆμα νά δουλέψη.

Μετά ἀπό λίγες μέρες, ὁ ἀγρότης κι ἡ γυναίκα του πετάχθηκαν στόν ὕπνο τους ἀπό μία δυνατή καταιγίδα. Ἀμέσως ἄρχισαν νά κάνουν ἔλεγχο γιά τήν ἀσφάλεια τῆς περιουσίας τους. Εἶδαν, λοιπόν, ὅτι τά ἐξώφυλλα τῶν παραθύρων ἦταν καλά ἀσφαλισμένα καί ὅτι κοντά στό τζάκι ὑπῆρχε ἀρκετή ποσότητα ἀπό καυσόξυλα. Κι ὁ νεαρός κοιμόταν βαθιά.

Τό ζευγάρι προχώρησε στήν ἐπιθεώρησι. Βρῆκαν ὅλα τά ἐργαλεῖα τους καλά καί γερά τακροποιημένα στήν ἀποθήκη, ἀπόλυτα ἀσφαλισμένα ἀπ᾽ τά στοιχεῖα τῆς φύσεως. Τό τρακτέρ ἦταν τραβηγμένο στό γκαράζ, ὁ στάβλος καί τό ἄχυρο καλά κλεισμένα, ἀκόμα καί τά ζωντανά ἦταν ἥσυχα. Ὅλα ἔδειχναν καλά.

Καί τότε ὁ νοικοκύρης κατάλαβε τή σημασία τῶν λόγων τοῦ νεαροῦ, “Μπορῶ νά κοιμᾶμαι ὅταν ὁ ἄνεμος λυσσομανάει”.

Ὅσο ὁ οὐρανός ἦταν καθαρός, ὁ ἐργάτης ἔκανε σωστά καί πιστά τή δουλειά του. Ἔτσι, ἦταν προετοιμασμένος γιά τή θύελλα, ὁποτεδήποτε κι ἄν ἐρχόταν. Κι ὅταν τελικά ξέσπασε, αὐτός δέν εἶχε λόγο νά φοβᾶται. Μποροῦσε νά κοιμᾶται τόν ὕπνο τοῦ δικαίου.

<>

Μαρτυρία για το Άγιο Φώς του Παναγίου Τάφου από τον Ορθόδοξος Άγγλο Μοναχό Barnard (865 μ.Χ.) και τον Άγιο Bede της Αγγλίας (+735 μ.Χ.)

Ο Μοναχός Barnard (865 μ.Χ.) έγραψε: «Είναι περιττό να γράψω πολλά για τον Τάφο αυτό, επειδή ο Bede λέει αρκετά γι’ αυτόν στην δική του Ιστορία (της Αγγλικής Ορθόδοξης Κελτικής Εκκλησίας – πρό Σχίσματος). Όμως αξίζει να αναφερθεί πως αυτό που συμβαίνει το Μεγάλο Σάββατο, την Παραμονή του Πάσχα. Το πρωί αρχίζει η Λειτουργία μέσα στην εκκλησία αυτή. Μετά, όταν τελειώσει, μπαίνουν ψάλλοντας το «Κύριε Ελέησον» μέχρι να έρθει άγγελος και να ανάψει με φως τα κανδήλια που κρέμονται πάνω από τον τάφο. Ο Πατριάρχης μεταδίδει αυτό το Φως στους επισκόπους και τον υπόλοιπο λαό, και ο καθένας έχει φως, εκεί που στέκεται.» Mabilon. Acta Sancta. Τόμος. III. P. II. Σελ. 473.

Πηγή:



ORTHODOXY – RAINBOW

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Ποιός ο λόγος να φοβάμαι, όταν η παντοδυναμία Σου είναι δίπλα μου;

Προσευχή της Ορθόδοξης Κελτικής Εκκλησίας

«Μόνος, χωρίς κανένα, εκτός από Σένα,
Θεέ μου, βαδίζω τον δρόμο μου.
Ποιός ο λόγος να φοβάμαι,
όταν η παντοδυναμία Σου είναι δίπλα μου;
Ω Βασιλιά της νύχτας και της ημέρας,
περισσότερο ασφαλής είμαι μέσα στα χέρια Σου,
παρά αν περιστοιχιζόμουν και με φρουρούσε μία στρατιά».

Από το Βιβλίο «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΕΛΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ», Έκδοση «Ιερού Ησυχαστηρίου Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μήλεσι – Αττικής, ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ

Πηγή:


<>

Συμπερασματικές σκέψεις σχετικά με την αίρεση και την πλάνη

Αρχιμ. Ἰωάννης Κωστώφ

Στό εἰσαγωγικό αὐτό σημείωμα θά παραθέσουμε μιά ἀρμαθιά συμπερασματικῶν σκέψεων σχετικά μέ τήν αἵρεσι καί τήν πλάνη, ἡ ἀλήθεια τῶν ὁποίων φαίνεται, ἔτσι πιστεύουμε, καί στίς ἑπόμενες σελίδες. Καί ἀρχίζουμε:

• Μία θετική συνέπεια τῆς συγχύσεως τῶν γλωσσῶν εἶναι πού βάσει τῶν ὀνομάτων ξεχωρίζουμε αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους: ὅλοι αὐτοί ὀνομάζονται ἀπό τό ὄνομα τοῦ ἱδρυτῆ τους· Σβιγκλιανοί, Λουθηρανοί, Μωαμεθανοί κτὅ..

• Οἱ αἱρετικοί μέ τίς ψηφίδες τῆς Γραφῆς, φτειάχνουν ἄλλη εἰκόνα.

• «Ὁ αἱρετικός ἐξυψώνει τή δική του νεύρωσι σέ καθολική πάθησι»(Eric Ericson).

• Αἱρετικοί σωζόμενοι: ὅπως στό φαινόμενο τῆς σήραγγος στήν ἀτομική φυσική, ὅταν δέν ἐπαρκῆ ἡ ἐνέργεια τοῦ σωματιδίου πρός ὑπερπήδησι.

• Τόν κέρσορα στό διάβασμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπό τούς αἱρετικούς τόν μετακινεῖ ὁ διάβολος.

• «Ἔχουμε περιπτώσεις διαλόγων μέ καθολικούς κλπ. ἀλλά δοσιλόγων»(Κληρικός).

• Οἱ διαθρησκειακές συζητήσεις στό portemanteau τους, περιλαμβάνουν μόνο μία στολή: τοῦ ὀρθοδόξου. Αὐτός ἀφήνει τό Χριστιανισμό του καί προσέρχεται ὅπως δέν εἶναι (decafeiné Χριστιανισμός). Οἱ ἄλλοι ὅπως εἶναι: ὅ,τι ἔχουν, δίνουν (τίποτε δηλ.).

• Ὁ συγκρητισμός προσπαθεῖ νά περάση τήν ἄποψι ὅτι εἶναι μιά θρησκευτική σούπα ὅπου χρειάζονται ὅλα τά ὑλικά–θρησκεῖες.

• Οἱ διάφορες θρησκεῖες εἶναι σάν κακοτυπωμένες τετραχρωμίες. Μόνο ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι τέλεια.

• Ὁ διάβολος παρουσιάζει τίς παληές αἱρέσεις σέ νέα μορφή· σάν παλιά προϊόντα σέ νέα συσκευασία.

• Ὁ διάβολος δουλεύει σέ δύο tableaux: ἀπολυτοποίησι τοῦ σχετικοῦ (αἱρέσεις) ἤ σχετικοποίησι τοῦ ἀπολύτου (συγκρητισμός-ὅλες οἱ θρησκεῖες τό ἴδιο).

• «Διεχώρισε»(Γεν 1)-«διχοτομήσει»(Μθ 24, 51· Λκ 12, 46): χάσμα Χριστιανισμοῦ καί θρησκειῶν, φιλοσοφιῶν κλπ..

• Γιά σωστές θέσεις τίς ὁποῖες παίρνουμε ἀπό βουδιστές, αἱρετικούς κτλ: εἶναι τοῦ Θεοῦ μας. «Εἶναι φυσικό καί σωστό, ὑπό φυσιολογικές συνθῆκες, νά κρατᾶμε ἀπόστασι ἀπό τή φωλιά τῆς ὀχιᾶς. Ἀπό τήν ἄλλη, ὅμως, εἶναι σωστό ὁ ἐπιστήμονας —ὁ εἰδικός στά ἑρπετά— νά πλησιάζη ἀκριβῶς αὐτό τό μέρος, ἔτσι ὥστε νά μάθη, νά πάρη δηλητήριο γιά τήν παραγωγή ἑνός ἀντιδότου πού θά προστατεύση τήν ἀνθρωπότητα»(S, 77).

• «Ἥψατό μού τις»(Λκ 8, 46): Τά σωστά τῶν αἱρετικῶν λαμβανόμενα ὄπισθεν.

• «Οἱ προτεστάντες “πέταξαν τό αὐγό ἀντί νά σπάσουν τό τσόφλι”»(Watts Αlan): ἀντί νά πετάξουν τά αἱρετικά τῶν Παπικῶν καί νά κρατήσουν τό ὀρθόδοξο περιεχόμενο, αὐτοί τό πέταξαν κι αὐτό.

• «Οὐκ, ἐάν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δέ μή διέλῃς, ἥμαρτες;»(Γεν 4, 7)=«δέν ἁμάρτησες τελώντας μέν σωστά τό τυπικό τῆς θυσίας, χωρίς, ὅμως, νά διαιρέσης σωστά τά πρός θυσίαν;». Ὁ Κάιν τέλεσε σωστά τή θυσία, ἀλλά δέν εἶχε διαμοιράσει σωστά τά προσφερόμενα, δέν πρόσφερε δηλ. τά καλύτερα στό Θεό, κρατώντας τα γιά τόν ἑαυτό του. Τό ἴδιο κάνουν καί οἱ αἱρέσεις καί οἱ θρησκεῖες: Τηροῦν, καί σωστά κάνουν, τά τῶν προσευχῶν, τῆς νηστείας κτὅ., ἀλλά δέν ἔχουν τό σωστό, δηλ. τόν Ἕνα καί Μοναδικό Πραγματικό Θεό τῆς Ὀρθοδοξίας.

• Οἱ αἱρετικοί χρησιμοποιοῦν τή Βίβλο καί τήν καταστρέφουν: Σέ κάθε χωρίο-κρεμάστρα κρεμᾶν ὁλόκληρους σωρούς πραγμάτων-αἱρετικῶν θέσεων κι ἔτσι ξεκαρφώνεται, γι᾽ αὐτούς, τό χωρίο τῆς Βίβλου.

• Ἀπό τίς Ἄλπεις ἄλλο χιόνι πάει στή Μεσόγειο κι ἄλλο στή Βόρειο Θάλασσα. Ἔτσι κι ἀπό τή Βίβλο ἔχουμε ἀποκλίνουσες διδασκαλίες (Francis Schaeffer).

• Τή θύρα τῆς Κιβωτοῦ τήν ἔκλεισε ὁ Θεός ἀπ᾽ ἔξω γιά νά μήν ἐνεργήση ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Νῶε. Κλειστή ὁδός τῆς σωτηρίας γιά τούς ἔξω, ἐκτός κι ἄν ἐνεργήση ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.

• Εἶναι σάν κάποιος πού ἔχει βάλει δηλητήριο στήν τούρτα καί σοῦ λέει: «Μά ἔχει καί ἁγνά ὑλικά!».

• «Τά δόγματα σερβίρονται σάν σέ buffet ἑστιατορίου: Ἀποχή, ἐξομολόγησι, Θεία Κοινωνία, βάπτισι, Θεία Λειτουργία, κάντε ὅποιο συνδυασμό σᾶς ἀρέσει καί ἀγνοῆστε τά ὑπόλοιπα... Τί εἴδους πνευματική καθοδήγησι προσφέρει ἡ αἵρεσι;»(Dan Βrown, διασκευή). Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ Θεός προσφέρει ὁ Ἴδιος τό γεῦμα στό πιάτο τοῦ κάθε πιστοῦ.

• Στήν οἰκοδομή τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται «ὁ ἐχθρός ἄνθρωπος»(Μθ 13, 28) καί φτιάχνει διαμερίσματα: Ρurgatorium, μετενσάρκωσι κτλ..

• ΞΥΠΝΑ ἀπ᾽ τή μιά (τῶν Ἰεχωβιτῶν) κι ἀφυπνισμένος (=Βούδας) ἀπ᾽ τήν ἄλλη: «διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοί»(Γεν 3, 5) —τή «διάνοιξι» τοῦ διαβόλου, τήν ἐμπειρία δηλ. τῆς ἁμαρτίας.

• Γιά τίς πλάνες τῶν αἱρετικῶν: Ἄλλες ἀλήθειες σκοπίμως τίς διαστρέφουν γιά νά τραβήξουν στήν κόλασι καί ἄλλες δέν τίς καταλαβαίνουν ὅπως οἱ κακοί μαθητές.

• Ὁτιδήποτε βλαβερό τῆς ὑγείας τό γνωστοποιοῦμε στήν οἰκογένειά μας. Τό ἴδιο καί τή λάθος πίστι.

• Γιατί ὁ Παῦλος καί οἱ ἄλλοι δέν μιλοῦν ἀναλυτικά γιά τή Θεοτόκο, τίς εἰκόνες κτλ.; Ἤθελαν νά στερεώσουν τό δόγμα περί Χριστοῦ. Αὐτό προεῖχε τότε. Τά παραπάνω τά διατήρησε ἡ Παράδοσι.

• Λύκοι ἐν μέσῳ προβάτων.

• Ὅπως ἕνας ἄρρωστος δέν γίνεται καλά ἁπλῶς μιλώντας μέ τό γιατρό, ἔτσι καί οἱ αἱρετικοί μέ τούς Διαλόγους. Χρειάζεται μετάνοια.

• Στίς τόσες πλάνες καί μία δῶρο δίνει πάντα ὁ διάβολος, ὅπως οἱ πιτσαρίες.

• Ἄν ὅλοι οἱ αἱρετικοί εἶναι ἴδιοι μ’ ἐμᾶς, τότε εἶναι κενό σύνολο τό «ἄγγελος φωτός» καί τά ὅμοια· σέ ποιούς δηλαδή μετασχηματίζεται ὁ διάβολος;

• Χρυσόστομος Σμύρνης: Οἱ αἱρετικοί μοιάζουν μέ τούς τεχνίτες πού δέν τούς ἀρέσει τό τεχνούργημά τους κι ὅλο τό ἐπιδιορθώνουν.

• Γνώρισμα ἀλήθειας δέν εἶναι ἡ πλειοψηφία, διότι τότε οἱ μή Χριστιανοί θά εἶναι ἀληθεῖς ὡς πλειοψηφία.

• «Εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν»(Ίω 16, 13) καί ὄχι στή μερικότητα τῆς αἱρέσεως.

• Πρός μεγαλύτερη αἵρεσι: Ὀρθόδοξοι (τό 100% τῆς ἀλήθειας), Καθολικοί, Προτεστάντες, Ἰεχωβίτες κλπ..: Αὐτό μᾶς θυμίζει τήν ἑξῆς ἀστεία ἱστορία: Κάποια μέρα ὁ Κωστῆς πῆγε στό φίλο του Ἀντώνη δῶρο μιά κότα. Ὁ Ἀντώνης τή μαγείρεψε καί ἔφαγαν. Μετά ἀπό μιά βδομάδα, ξανά ἐπίσκεψι. Ὁ Ἀντώνης τόν ξανατάισε. Μετά ἀπό μιά βδομάδα πῆγε ἐπίσκεψι ὁ ἀδελφός τοῦ Κωστῆ καί τοῦ θύμισε τήν κότα. Τί νά κάνη ὁ Ἀντώνης; Τόν τραπέζωσε κι αὐτόν. Μετά ἀπό μερικές μέρες τόν ἐπισκέφθηκαν δύο ξάδελφοι τοῦ Κωστῆ καί τοῦ θύμισαν κι αὐτοί τήν κότα! «Κακό μπελᾶ βρῆκα μέ τήν κότα!», σκέφθηκε. Καί τούς βράζει σκέτο νερό. Καί στήν ἀπορία τους: «Εἶν᾽ ἡ σούπα, λέει, τῆς σούπας πού ἐβγῆκε ἀπό τή σούπα τῆς παχειᾶς ἐκείνης κότας τοῦ φιλτάτου μου Κωστῆ!!!». Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τίς Ὁμολογίες τῆς Χριστιανικῆς πίστεως: ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, τόσο καί λιγότερη ἀλήθεια περιέχουν· Χριστιανισμός decafeiné. Ὅσο γιά τίς θρησκεῖες περιέχουν μόνο ἀνταύγειες τῆς ἀληθείας!

• «Οἱ ἄνθρωποι στήν Εὐρώπη νομίζουν ὅτι γνωρίζουν τό Χριστιανισμό, ἀλλά πολλές φορές πλανῶνται, γιατί αὐτό δέν εἶναι γνῶσι ἀλλά καρικατούρα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ π. Βαρνάβας συνήθιζε νά λέη ὅτι οἱ ἄνθρωποι στή Δύσι εἶχαν τόσο Χριστιανισμό ὥστε ἔμειναν ἀπρόσβλητοι ἀπ᾽ αὐτόν!»(στό Π, Ἰλ-Σ 2000, 18)

• Ὁ Σατανᾶς θέλησε ν᾽ ἀνυψωθῆ. Δέν μπόρεσε («ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ»(Ἡσ 14, 12)) καί κατεβάζει τόν Χριστό μέ τίς αἱρέσεις.

• Οἱ Τοῦρκοι δέχονται ὅτι ὁ Σαμαρᾶς π.χ. εἶναι ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὁ Σαμαρᾶς ἐγκρίνει τίς ἐνέργειές τους. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τούς αἱρετικούς ὡς πρός τό Χριστό.

• Ὁ ψαρᾶς βάζει τό δόλωμα ὄχι διότι ἐνδιαφέρεται νά ταΐση τό ψάρι, ἀλλά γιά νά τό φάη. Τό ἴδιο καί οἱ αἱρετικοί μέ δόλωμα λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

• Δέν λέμε «ὑπέρ τῆς τῶν πασῶν (Ἐκκλησιῶν) ἑνώσεως» ἀλλά ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἀνθρώπων ὡς ἀτόμων ἤ ὁμάδων.

• Ὅταν βάλουμε τό κάρρο τῆς ἐμπειρίας (στούς Πεντηκοστιανούς π.χ.) μπροστά ἀπό τή Βιβλική ἀλήθεια, τότε δέν μποροῦμε νά προχωρήσουμε.

• Γιά πεντηκοστιανούς: Γιατί δέν τό κάνουν σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή; Ἕνας νά γλωσσολαλῆ καί ἕνας νά ἑρμηνεύη;

• Τό κριτήριο τοῦ ἄν πᾶμε σωστά δέν εἶναι οἱ ἐμπειρίες, ἀλλά τί λέει ἡ Ἀλήθεια γιά τίς ἐμπειρίες.

• Οἱ Ἀπόστολοι πέρασαν περισσότερα ἀπό τρία χρόνια κοντά στό Χριστό προτοῦ δεχθοῦν τό Ἅγιο Πνεῦμα καί οἱ Πεντηκοστιανοί τό δέχονται στήν πρώτη σύναξι!

Καλή ἀνάγνωσι!

Εἰσαγωγή ἀπό το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ, Ὄχι νά ἐκτρέφουμε, ἀλλά νά ἐκτρέπουμε τήν αἵρεσι, Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (τηλ. 2108220542, 6978461846) Ἀθήνα 2012


<>

Ορθόδοξοι προσκυνητές στην Νήσο Iona της Σκωτίας το 2012

“Στην Αϊόνα της καρδιάς μου,

στην Αϊόνα που αγαπώ,

αντί για τη φωνή των μοναχών,

θα ακούγεται το μούγκρισμα των κοπαδιών.

Μα πριν φθάσει το τέλος του κόσμου,

η Αϊόνα θα ξαναγίνει όπως ήταν”

Προφητεία Αγίου Κολούμπα (St Columba) της Νήσου Iona της Σκωτίας (+597)

Τόποι ιεροί, τόποι αγιασμένοι. Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό τέτοιοι τόποι σηματοδοτούν στιγμές προσκυνήματος, λατρείας, πνευματικής ανάπαυσης και μυστικής αναζήτησης. Η ελληνική γη, ευλογημένη από κατάσπαρτα μαρτύρια, μοναστήρια, ασκηταριά και ξωκλήσια, καλεί διαρκώς τον Χριστιανό σ’ ένα αδιάλειπτο προσκύνημα. Κάθε ιερός τόπος γίνεται αφορμή συνάντησης γης και ουρανού. Μια μικρή έξοδος από τον κόσμο και πρόγευση της ουράνιας πατρίδας.

Πρώτοι προσκυνητές, εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες, που, οδηγημένοι από το Πνεύμα, αναζήτησαν τόπους άσκησης, προσευχής, πάλης των παθών και θείας συνάντησης. Στα βήματα της δικής τους «εξορίας» ψάχνουμε και μείς, διψασμένες ψυχές, τη δική μας συνάντηση με τον Θεό, μακριά από τη φασαρία των καιρών.

Τη συνάντηση αυτή αναζήτησε μια ομάδα κάπου 40 προσκυνητών, που ταξίδεψαν απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης για να βρεθούν σ’ έναν τέτοιο ιερό τόπο. Έναν τόπο αγιασμένο, που η πορεία της ιστορίας μέσα στους αιώνες, θέλησε να ξεχαστεί -μόνο πρόσκαιρα- στη συνείδηση της μαχόμενης Εκκλησίας. Για τους Ορθοδόξους αυτούς από την Αριζόνα και τη Σιβηρία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ολλανδία, το Τέξας και την Ελβετία, την Ιρλανδία και την Ελλάδα, το προσκύνημά τους στη νήσο της Αϊόνα, στις δυτικές ακτές της Σκωτίας, σηματοδοτούσε όχι μόνο την αναζήτηση πνευματικής ανανέωσης, αλλά και μετοχή στην παράδοση της αρχαίας αδιαίρετης Εκκλησίας.

Το δαρμένο από τους ανέμους του Ατλαντικού και μουσκεμένο από τις συχνές και έντονες βροχοπτώσεις του Βορρά αυτό νησί, επέλεξαν το 563 μ.Χ. ο Ιρλανδός Άγιος Κολούμπα (521-597) και η ομάδα που τον ακολουθούσε, για τη δική τους συνάντηση με το Θεό. Η σπουδαιότητα της μοναστικής κοινότητας που ίδρυσαν ξεπέρασε τα σύνορα και αυτών των Βρετανικών Νήσων. Το Αβαείο της Αϊόνα κατέστει σπουδαίο ιεραποστολικό και μοναστικό κέντρο, πραγματικό φυτώριο αγιασμού.

Για τους συγχρόνους Ορθόδοξους προσκυνητές, οι βίοι του Κολούμπα και όλων όσων αγίασαν στην Αϊόνα, θυμίζουν έντονα ιστορίες από τα δικά μας Συναξάρια και μαρτυρίες σχετιζόμενες με τους οσίους γέροντες των ημερών μας. Η ίδια ευωδία, το ίδιο φως, η ίδια αστείρευτη πηγή χάρης.

Την αδιάσπαστη αυτή αλυσίδα των αγίων της Εκκλησίας διαμέσου των αιώνων βιώσαμε στα λόγια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλλιστου (Ware), ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Η διακονία της πνευματικής καθοδήγησης». Μέσα και από την εξιστόρηση προσωπικών βιωμάτων του, ο συγγραφέας των έργων «Η Ορθόδοξη Εκκλησία» και «Ο Ορθόδοξος Δρόμος», παρουσίασε τα πνευματικά χαρίσματα σύγχρονων χαριτωμένων μορφών, όπως αυτών του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς (1896-1966), Επισκόπου Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο και του οσίου γέροντα Αμφιλοχίου της Πάτμου (1888-1970). Τη σκυτάλη έλαβε ο Bruce Clark, γραμματέας των «Φίλων της Ορθοδοξίας στην Αϊόνα» -υπεύθυνος της διοργάνωσης του προσκυνήματος-, ο οποίος, παρουσιάζοντας το θέμα «Ο άγιος Κολούμπα και το χάρισμα της διάκρισης», μετέφερε ιστορίες από τον βίο του αγίου, που συνέγραψε ο ένατος ηγούμενος της Αϊόνα, Άγιος Άντομναν (627-704).

Οι δυο ομιλίες κατέδειξαν πώς οι άγιοι, ανεξάρτητα από τις πολιτισμικές τους ιδιαιτερότητες και τις χρονικές περιόδους δράσης τους, βιώνοντας το βάθος του μυστηρίου της πίστης, μετείχαν των ίδιων χαρισμάτων και εμπειριών, ενδύθηκαν την ίδια φιλευσπλαχνία για τον άνθρωπο, την ίδια αγάπη για την Κτίση. Ο ορθολογισμός της λογοκρατούμενης εποχής μας και οι μύριες όσες «αλήθειες» της, δεν μπορούν να σταθούν μπροστά σ’ αυτό που μαρτυρούν οι θαλασσοδαρμένοι βράχοι και οι ακρογιαλιές της Αϊόνα, τα μόνα «λείψανα» από την εποχή που ο Άγιος Κολούμπα πρωτοπάτησε στο νησί, όπως σημείωσε ένα απόγευμα ο φίλος Jim Forest. Την μοναδικότητα, δηλαδή, της πίστης στον Χριστό, που οδηγεί τον άνθρωπο σε εκούσια εξορία σε γη ξένη, εις απάντηση του Κυρίου.
Η Κελτική Εκκλησία, με την ιδιαίτερο πνευματικό πλούτο της, θα υιοθετήσει, τελικά, από τα μέσα του 7ου αιώνα την Λατινική παράδοση, μέσω των ιεραποστόλων που απέστειλε στη Βρετανία η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Μετά την Μεταρρύθμιση και τη διάδοση του Πρεσβυτεριανισμού στη Σκωτία, η Αϊόνα και η μοναστική της ιστορία θα λησμονηθούν, εκπληρώνοντας, έτσι, μια γνωστή προφητεία του αγίου Κολούμπα: “Στην Αϊόνα της καρδιάς μου, στην Αϊόνα που αγαπώ, αντί για τη φωνή των μοναχών, θα ακούγεται το μούγκρισμα των κοπαδιών (…)».

Πράγματι, εκεί που άλλοτε ακουμπούσαν τα μαθημένα στην πολύωρη ένθερμη προσευχή γόνατα των μοναχών, σήμερα βόσκουν ελεύθερα τα όμορφα σκωτσέζικα πρόβατα, καλοταϊσμένα με το φρέσκο χορτάρι της Αϊόνα. Ξαπλωμένα εδώ και κει –σχεδόν σα σύννεφα πάνω σ’ ένα πράσινο ουρανό- κοιτούν αδιάφορα τους προσκυνητές και επισκέπτες που καταφθάνουν κατά χιλιάδες και ψάχνουν από άκρη σε άκρη τα ίχνη του λαμπρού παρελθόντος.
Παρά όμως την μακραίωνη εγκατάλειψη των αρχαίων ιερών Χριστιανικών τόπων των Κελτών, για τους λιγοστούς κατοίκους του νησιού, όπως και των άλλων περιοχών όπου υπήρχαν ερείπια αντίστοιχων προσκυνημάτων, τα μνήματα των αγίων προγόνων τους στους μισογκρεμισμένους καθεδρικούς, αποτελούσαν ζωντανή μαρτυρία της καταγωγής και της κληρονομιάς τους.

Η αναγέννηση της Αϊόνα θα επέλθει το 1938, όταν ο αιδ. George MacLeod, κληρικός της “Εκκλησίας της Σκωτίας” , θα ιδρύσει την μεικτή νέο-μοναστική «Κοινότητα της Αϊόνα» και θα ολοκληρώσει την ανοικοδόμηση του Αβαείου. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον γύρω από το έργο της κοινότητας και η προσπάθεια αναβίωσης του Κέλτικου Χριστιανισμού, θα φέρει στο νησί και τους πρώτους Ορθόδοξους προσκυνητές.

Γι’ αυτούς, όπως και για πολλά μέλη της δικής μας ομάδας που προσήλθαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία μετά από χρόνια πνευματικής αναζήτησης, το προσκύνημα εκεί δεν είχε καθόλου τον χαρακτήρα περιπλάνησης σ’ «εξωτικές» μορφές Χριστιανισμού ή ρομαντικής νοσταλγίας για κάτι χαμένο από καιρό. Ήταν η καρδιακή αναζήτηση των δικών τους συνδέσμων με το ορθόδοξο παρελθόν των προγόνων τους, η επανασύνδεσή τους με την αδιάσπαστη αλυσίδα των Αγίων.

Για τους σημερινούς Ορθοδόξους της Σκωτίας, η τιμή των αγίων της Κελτικής Εκκλησίας και η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας σε αγιασμένους τόπους της δικής τους γης, αποτελούν ορατό σημείο ενότητας με την παράδοση της Εκκλησίας της πρώτης Χιλιετίας. Κοντά τους, σ’ ένα κοινό προσκύνημα, σε μια κοινή εκκλησιαστική εμπειρία, ανακαλύπτουμε και μεις οι Έλληνες την καθολικότητα της Ορθοδοξίας και το νέφος των αγίων, που ανά τους αιώνες ευαρέστησαν το Θεό. Και, ίσως, μέσα απ’ αυτή την τιμή να εκπληρωθεί και το δεύτερο και ελπιδοφόρο κομμάτι της προφητείας του Αγίου Κολούμπα: «(…) Μα πριν φθάσει το τέλος του κόσμου, η Αϊόνα θα ξαναγίνει όπως ήταν.»

Πηγή:

Amen – Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων


<>

Ένας άπιστος επιθυμούσε να δεί το Θεό

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Ένας άπιστος πλησίασε ένα Χριστιανό και του λέει: “Εάν αληθεύει ότι ο Θεός είναι, όπως λές, πανταχού παρών, θα επιθυμούσα πολύ να τον έβλεπα.”

Και εκείνος του απαντάει: “Πράγματι ο Θεός είναι πανταχού παρών, κανείς όμως, δεν μπορεί να Τον δει. Κανένα ανθρώπινο μάτι δεν ειναι σε θέση να Τον αντικρύσει. Αλλά αφού τόσο πολύ θέλεις να δεις το Θεό, θα σου παρουσιάσω έναν υπήκοό Του. Κοίταξε σε παρακαλώ τον ήλιο!”

“Δεν μπορώ”, διαμαρτύρηται ο άπιστος, “με τυφλώνει η λάμψη του!”.

“Μα αν δεν μπορείς να υπομείνεις τη λαμπρότητα ενός δημιουργήματος του Θεου”, απαντά ο πιστός, “πώς έχεις την αξίωση να δεις το Δημιουργό του;”.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Πίστη και Λογική, Εκδόσεις Μανώλης Μελινός, Αθήνα 2002, τηλ. 6978461846

<>

12 Αυγούστου 2018: Οι προσευχές του καπετάνιου Χρήστου Κωνσταντινίδη του τάνκερ Kriti Rock σώζουν δύο ψαράδες ναυαγούς στη Μαύρη Θάλασσα

Ὁ καπετάνιος τοῦ τάνκερ Kriti Rock, Χρῆστος Κωνσταντινίδης, συνηθίζει, ὅπως δήλωσε, νά προσεύχεται στήν καμπίνα του κάθε μέρα ἀπ᾽ τίς 12:00 ὥς τίς 13:00, μπροστά στίς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας.

Στίς 12 Αὐγούστου 2018 πραγματοποιοῦσε δρομολόγιο ἀπ᾽ τήν Τουρκία γιά τό λιμάνι Ταμάν τῆς Μαύρης Θάλασσας. Ἐκεῖνο τό μεσημέρι κάτι τόν ἔσπρωξε νά ἀνέβει στό κατάστρωμα, ὅπου οἱ ναῦτες τόν πληροφόρησαν πώς εἶδαν ἀνθρώπους στή θάλασσα. Ἀμέσως ἔδωσε ἐντολή νά τούς προσεγγίσουν καί νά τούς σώσουν.

Ἡ 35χρονη Ναντέζντα Βατρούσκινα καί ὁ σύζυγός της Μιχαήλ Ἀλαβερντιάν εἶχαν ξεκινήσει γιά ψάρεμα μέ τή φουσκωτή τους βάρκα στίς 8 Αὐγούστου.

Ὑποθέτοντας ὅτι θά ἐπέστρεφαν σύντομα, δέν πῆραν τίποτε μαζί τους, οὔτε κἄν νερό· ἀκόμη καί τό κινητό τό ἄφησαν στό αὐτοκίνητο. Ἡ θάλασσα ἦταν ἐξαιρετικά ἤρεμη, ἀλλά ξαφνικά ὁ καιρός ἄλλαξε καί δυνατοί ἄνεμοι παρέσυραν τή βάρκα στά ἀνοικτά, ἀποσπώντας καί τό ἕνα κουπί. Ὅταν τούς ἐντόπισε τό ἑλληνικό πλοῖο, βρίσκονταν 70 χιλιόμετρα ἀπ᾽ τήν ἀκτή!

Τέσσερεις νύκτες καί πέντα μέρες βολόδερναν στά νερά τῆς Μαύρης Θάλασσας. Παρά τίς προσπάθειές τους νά φωνάζουν σέ πλοία, τάνκερ, γιότ, κανένας δέν τούς πρόσεξε. Εἶχαν πιά μπεῖ στήν πέμπτη μέρα ἀγωνίας καί τό μόνο πού τούς εἶχε ἀπομείνει ἦταν νά προσεύχονται γιά ἕνα θαῦμα· τότε ἦταν πού εἶδαν μέσα στήν ὁμίχλη ἕνα γκρί πλοῖο νά ἔρχεται πρός τό μέρος τους.

Ἡ προσευχή τοῦ καπετάνιου, οἱ προσευχές καί τῶν ναυαγῶν ἐνώθηκαν καί ἀπέδωσαν τό θαῦμα!…

<>


Ομοφυλόφιλοι & Ετεροφυλόφιλοι

Όλοι έχουμε ανάγκη από μετάνοια

Διευκρινίζουμε ότι όλοι έχουμε ανάγκη από μετάνοια, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους· ο καθένας έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του πάθη, όχι να τ’ αποδεχτεί, αλλά να τα πολεμήσει σκληρά. Ένας ετεροφυλόφιλος ενδεχομένως έχει να αντιμετωπίσει πολλά πάθη που σχετίζονται με το σεξ – και ο γάμος δε μπορεί πάντα να τον θεραπεύσει, γιατί μπορεί να αισθάνεται την ανάγκη της μοιχείας, ή ακόμη και συνεύρεσης με πολλούς ερωτικούς συντρόφους ή της παιδεραστίας, της αιμομιξίας, της κτηνοβασίας και άλλα πολλά, που «αισχρόν εστί και λέγειν» (Εφεσίους 5, 12). Όλα αυτά τα πάθη δεν είναι «εντάξει» και ο ετεροφυλόφιλος δεν είναι οπωσδήποτε πιο ενάρετος ή πιο κοντά στο Θεό από τον ομοφυλόφιλο. Και οι δύο μπορούν να σωθούν λόγω της αγάπης του Χριστού, με τον αγώνα που θα δώσουν με τη βοήθεια της θείας χάριτος.

Θεόδωρος Ρηγινιώτης, Θεολόγος

Απόσπασμα από το άρθρο του

“Ομοφυλοφιλία και Ορθόδοξη Πνευματική κληρονομιά”

Πηγή:


ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ


<>

Οι κεκοιμημένοι συγγενείς μας ωφελούνται από τις ελεημοσύνες μας

Κάποιος κτυπάει τήν πόρτα της. Βγαίνει νά δῆ. Ἄ, ἡ κυρά Μαρία εἶναι μία ἀπ᾽ τίς γριές πού ζητιανεύουν.

—Κόπιασε μέσα, κυρά-Μαρία, κάθησε.

Ἡ γυναίκα κάθησε στόν πάγκο.

—Νά σοῦ ψήσω ἕνα καφέ, μά τί καφέ. Ἀπό καβουρδισμένα καί ἀλεσμένα κουκούτσια χαρουπιοῦ. Ἔχει καί λιγουλάκι ἀληθινό μέσα.

Σέ λίγο ὁ παράξενος καφές εἶναι ἕτοιμος. Ἔχει καί λίγες ἐλίτσες καί παξιμάδια ἀπό κουραμάνα.
Ἡ γυναίκα ἤπιε τόν καφέ καί ἔφαγε μέ ὅρεξι. Εἶπε χίλια “φχαριστῶ” καί ἔφυγε. Ἡ Πελαγία βάλθηκε νά κάνη τίς δουλειές τοῦ σπιτιοῦ. Τό μεσημέρι ἔνιωσε κουρασμένη καί ξάπλωσε. Τά βλέφαρα βάρυναν καί ἀποκοιμήθηκε. Στόν ὕπνο της εἶδε ὅτι εἶχε βγεῖ ἔξω καί συνάντησε κάπου τό μακαρίτη τόν ἄνδρα της.

—Ποῦ πᾶς, Μανώλη μου; Δέν θά ᾽ρθης στό σπίτι νά φᾶς;

 —Ὄχι, γυναίκα, εἶμαι χορτάτος. Πέρασα ἀπ᾽ τό σπίτι, ἤπια τόν καφέ ἀπό κουκουτσάλευρο καί ἔφαγα τό παξιμάδι μέ τίς ἐλιές. Εἶμαι πλήρης!

Κάτι παρόμοιο ἔγινε καί ἄλλη φορά.

Εἶναι περασμένες τρεῖς τό μεσημέρι. Ἡ Ἀθηνά κοιμᾶται στό ντιβάνι τοῦ μεσαίου δωματίου. Στόν ὕπνο της εἶδε τήν πεθαμένη ἀδελφή της, τήν Ἀντιγόνη.

—Ἀθήνα, τί ὡραῖο πού εἶναι τό σπανακόρυζο, πού μαγείρεψε ἡ μαμά! Μοῦ σέρβιρε ἕνα βάθυ πιάτο. Ἔφαγα καί φχαριστήθηκα.

Πετάχτηκε ἀπ᾽ τό κρεββάτι ἡ Ἀθηνά καί ἔτρεξε ἀμέσως νά πῆ τό ὄνειρο στή μάνα της. Ἀνοίγει τήν πόρτα τοῦ διπλανοῦ δωματίου καί τά ᾽χασε. Μία ζητιάνα καθισμένη στόν πάγκο εἶχε μπροστά της ἕνα βαθύ πιάτο σπανακόρυζο, πού μόλις ἄδειαζε!

<>

Πρώην “Μάρτυρες του Ιεχωβά” αποκαλύπτουν την αλήθεια για την αίρεση των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”


Ελληνικός Παρατηρητής της Σκοπιάς

Ένας Ελληνικός Ιστότοπος πρώην “Μαρτύρων του Ιεχωβά”

Η σελίδα αυτή απευθύνεται ΜΟΝΟ σε ανθρώπους που αγαπούν την αλήθεια. Αν εσείς ενδιαφέρεστε μόνο για μια οργάνωση, ή θέλετε να βρείτε όπλα για να την πολεμήσετε μόνο επειδή σας έβλαψε, ή ψάχνετε να βρείτε λόγους που να σας κάνουν να αιστανθείτε ελεύθερος από περιορισμούς και φοβίες, για να ζήσετε πληρέστερα τις ηδονές τού κόσμου, παρακαλούμε μη συνεχίσετε την ανάγνωση.

Τα όσα θα διαβάσετε στη σελίδα αυτή, είναι ικανά να κλονίσουν την πίστη σας στη Σκοπιά. Και αυτός δεν είναι ο μοναδικός μας στόχος. Δεν μας ενδιαφέρει απλώς να “πολεμήσουμε” τη Σκοπιά, αλλά να βοηθήσουμε τα θύματά της, να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό, και αυτόν που απέστειλε, τον Ιησού Χριστό.

Δεν φτάνει να αποχωρήσει κάποιος από μια θρησκεία, έστω και λανθασμένη, για να είναι ελεύθερος. Πρέπει κυρίως να προοδεύσει σε μια σχέση αγάπης με τον Ιησού Χριστό. Δεν φτάνει να κατεδαφίσει κάποιος τις εσφαλμένες ιδέες που του σφήνωσε στο μυαλό μια θρησκεία. Πρέπει ΝΑ ΞΑΝΑΧΤΙΣΕΙ από την αρχή, σε νέο θεμέλιο την πίστη του, αυτή τη φορά όχι πάνω σε μια οργάνωση. “Και θεμέλιο άλλο, δεν είναι δυνατόν να θέσει κάποιος, πέρα από τον Ιησού Χριστό” – Α΄ Κορινθίους 3/γ΄ 11.

Αν λοιπόν αγαπάτε την αλήθεια, σας καλούμε στην ελευθερία τού Χριστού, πρόθυμοι να μοιραστούμε μαζί σας τις εμπειρίες μας από την οργάνωση τής Σκοπιάς, και να σας κάνουμε διαθέσιμες όλες τις πληροφορίες που συλλέξαμε στη διαδρομή μας ως το Χριστό.

<>

Εισαγωγικά στη Θεία Λειτουργία

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

1) Η Θεία Λειτουργία είναι η δημόσια λατρεία όλων των πιστών. Προσφέρεται η λατρεία αυτή από το λαό του Θεού και το Λειτουργό ιερέα, προς το Θεό. Η θεία της δωρεά και ο σωτήριος καρπός της, δηλαδή η λυτρωτική Θυσία, είναι για όλους εμάς, που αποτελούμε το λαό του Θεού. ΄Αρα η Θεία Λειτουργία γίνεται από το λαό του Θεού για το λαό του Θεού. Από μας και για μας .

Επομένως, λαός του Θεού είναι και οι ιερείς και οι πιστοί Χριστιανοί, οι λαϊκοί. Εμείς οι ιερείς δε λειτουργούμε ποτέ μόνοι μας και μυστικά. Δε μπορεί, δηλαδή, ο ιερέας να τελέσει Θεία Λειτουργία, να πει «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…» και ύστερα να πει και το «Αμήν». Να λέγει «Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν…» και να απαντά ο ίδιος «Κύριε ελέησον». Πρέπει να υπάρχει έστω και ένας ακόμη. Να υπάρχουν τουλάχιστον δύο: ο ένας να λειτουργεί και ο άλλος να αντιπροσωπεύει τους λαϊκούς.

2) Εμείς, ως λαός του Θεού, τελούμε τη Θεία Λειτουργία, δια μέσου όμως των ιερέων και των επισκόπων, που με τη χειροτονία τους έχουν τη Χάρη της Ιερωσύνης. Άλλο όμως οι λαϊκοί και άλλο οι ιερείς, οι Λειτουργοί του Υψίστου.

Οι ιερείς είναι οι λογικοί ποιμένες, που ποιμαίνουν την Εκκλησία του Χριστού, ενώ οι λαϊκοί είναι τα λογικά ποιμαινόμενα πρόβατα της Μάνδρας του Χριστού. Ο ιερέας, ως Λειτουργός του Υψίστου, που ιερουργεί τα πανάχραντα Μυστήρια, είναι συγχρόνως και μέλος του Σώματος του Χριστού. ΄Ολοι μαζί είμεθα μέλη Χριστού. Είμεθα και αλλήλων μέλη, είμεθα ο λαός του Θεού, είμεθα η Εκκλησία του Χριστού, το Σώμα του Χριστού.

3) ΄Οσα αισθάνεται και ζη ο άξιος ιερέας, που λειτουργεί, και εκείνος, που αξίως συμμετέχει στη Θεία Κοινωνία, δε μπορεί να τα περιγράψει ούτε να τα εκθέσει. Δε μπορεί να τα πη με λόγια, να τα βάλει πάνω στο χαρτί και να τα γράψει. Αυτά που ζη κανείς, δε λέγονται, γιατί δε μπορούν να εκφραστούν με λέξεις. Κινδυνεύει δηλαδή να κενωθεί η αλήθεια, η αλήθεια του μεγάλου Μυστηρίου, που δε βρίσκεται στα λόγια, στις ωραίες ποιητικές εκφράσεις, στα τυχόν καλολογικά στοιχεία, που θα χρησιμοποιήσουμε, αλλά στο απροσπέλαστο ΓΕΓΟΝΟΣ της Μεταβολής των Τιμίων Δώρων, του άρτου και του οίνου, του ψωμιού και του κρασιού, σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Τα λόγια μειώνουν το γεγονός…Το γεγονός αυτό βιώνεται όμως ψυχοσωματικά:

–Ανάλογα με την πνευματικότητα του πιστού.

–Ανάλογα με την πίστη του.

–Ανάλογα με την καθαρότητα του.

–Ανάλογα με τη μετάνοιά του.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία» του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Πηγή:



<>

Η απάντηση ενός ιεραποστόλου για ποιο λόγο πήγε στην Ιεραποστολή των ειδωλολατρών από την στιγμή που δεν τον κάλεσαν οι ίδιοι

Λέει ἕνας στό φίλο του πού δραστηριοποιεῖται στήν ἱεραποστολή, πού μόλις εἶχε ἐπιτρέψει στά πάτρια ἀπό μία μακρινή εἰδωλολατρική χώρα:

—Τί ἤθελες νά πᾶς νά ζῆς μεταξύ αὐτῶν τῶν εἰδωλολατρῶν; Μήπως σοῦ τό ζήτησαν;
Ὁ νεοαφιχθεῖς ἱεραπόστολος τοῦ ἀπαντά:

—Νά σοῦ πῶ. Ὅταν ἤμουν φοιτητής, κάποιο βράδυ, φεύγοντας ἀπ᾽ τό σπίτι μου βλέπω μία λάμπα σ᾽ ἕνα ἀπέναντι παράθυρο νά καπνίζει καί νά πιάνη φωτιά ἡ κουρτίνα. Πρός στιγμήν σκέφθηκα νά φωνάξω ἀπέναντι στούς κατοίκους νά τρέξουν νά τή σβήσουν, ἀλλά εἶπα ἀφοῦ δέν μοῦ τό ζήτησαν γιατί νά τούς φωνάξω; Καί συνέχισα γιά τήν ἔξοδό μου.

—Δέν μπορεῖ νά τό ἔκανες αὐτό, τοῦ λέει ἐπιτιμητικά ὁ φίλος, μποροῦσε νά γίνει μεγάλη καταστροφή.

—Πράγματι, δέν τό ἔκανα. Φώναξα καί βοήθησα νά τή σβήσουν. Τό ἴδιο κάνω καί τώρα μέ τούς εἰδωλολάτρες πού λές. Δέν μέ φώναξαν, καί εἶναι φυσικό νά μήν μέ φωνάξουν. Οὔτε ἤξεραν αὐτοί τόν αἰώνιο κίνδυνο πού διατρέχουν μακρυά ἀπ᾽ τόν ἀληθινό Θεό καί τό Σωτήρα Χριστό. Ἀλλά ἐγώ πού ξέρω, καί ἔχω ὅπως καί μέ τή φωτιά τήν εἰκόνα καί τή γνώσι, θεώρησα χρέος μου νά πάω νά τούς κηρύξω τό Εὐαγγέλιο τῆς σωτήριας.

<>

Ο πανσεξουαλισμός θα φέρει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος:

«Μου έγραφε μία Ελληνίδα Καθηγήτρια Πανεπιστημίου στην Αμερική: “Πιστεύετε ότι διδάσκουν σεξολογία στα παιδάκια του Νηπιαγωγείου;”! Ύστερα από κάποιον καιρό έπεσε στα χέρια μου ένα ελληνικό βιβλίο, βοήθημα -σας το έχω ξαναπεί το παράδειγμα- που θα διδασκόταν αυτό σε Νηπιαγωγείο, μάθημα σεξολογίας! Και επειδή τα μικρά παιδιά του Νηπιαγωγείου δεν ξέρουν γράμματα, είχε εικόνες, για παράδειγμα, να λέει η Ελενίτσα στο Γιωργάκη: “Είδες τι έκανε η μαμά και ο μπαμπάς;”. Ακούτε; Δηλαδή, ένας πανσεξουαλισμός, φοβερό πράγμα! Είναι γνωστό όμως ότι όταν υπάρχει πανσεξουαλισμός, μια τέτοια κοινωνία βυθίζεται στην παρακμή, στη διαφθορά. Γιατί χάθηκαν τα Σόδομα, γιατί χάθηκε η αρχαία Βαβυλώνα, η αρχαία Νινευή; Γιατί είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα της διαφθοράς. Αυτή η διαφθορά φέρει τον πόλεμο. Και επιτρέψατέ μου, επειδή σήμερα ο πανσεξουαλισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο, να μου το θυμάστε αυτό, ο πανσεξουαλισμός θα φέρει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο! Θα είναι προϊόν της αποστασίας.

(Προς Ρωμαίους, ομιλία 13η)
Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
Συλλογή αναφορών του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου για τους νέους
Επιμέλεια Παντελής Γκίνης
Λάρισα 2012

Πηγή:



Ι. ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

<>

Η αγάπη στην πατρίδα και στους συμπατριώτες - Ο Αντίχριστος δεν θέλει σύνορα - Ποιος θέλει σύνορα λαών, ποιος όχι; - Σημάδι ερχομού του Αντιχρίστου

Γέρων Αθανάσιος Μυτιληναίος (+2006)

Ομιλεί ο Μακαριστός Γέρ. π. Αθαν. Μυτιληναίος (1927 – 2006) – Απόσπασμα από την πνευματική διαθήκη του Τωβίτ, δόθηκε 10/11/1991.

…Συνεχίζομε παιδιά το θέμα μας για την αγάπη προς την πατρίδα και τους συμπατριώτες μας. Είπαμε την άλλη φορά ότι η πατρίδα είναι κάτι που καθορίζεται από τον λόγο του Θεού. Δηλαδή, ο ίδιος ο Θεός θέλει να υπάρχουν σύνορα λαών και συνεπώς, επί μέρους πατρίδες. Έτσι, όλη η γη μας είναι χωρισμένη, μοιρασμένη σε πατρίδες οι οποίες έχουν σύνορα…

Αλλά, ενώ ο Θεός, προσέξτε αυτό το σημείο που θα σας πω, ενώ ο Θεός καθορίζει σύνορα εις τους λαούς, που λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Αθηναίους, «ορίσας προστεταγμένους καιρούς και τας οροθεσίας τοις κατοικίαις αυτών», τα οροθέσια είναι τα σύνορα και ο Θεός κανονίζει, ακόμη, πόσο θα ζήσει ένας λαός. Τους προστεταγμένους, ορίζει δηλαδή, τους προστεταγμένους καιρούς.

Λοιπόν, αυτό που θέλω να προσέξετε τώρα, είναι το εξής. Αντίθετα, εδώ προσέξτε, είναι πολύ σπουδαίο, ο αντίχριστος, θα σπάσει τα σύνορα των λαών, και θα γίνει κοσμοκράτωρ εφ όλης της γης. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το αναμένομε, και μάλιστα με το επιχείρημα ότι, επειδή γίνονται πόλεμοι μεταξύ των λαών, πρέπει να ενωθούν οι λαοί, να μην υπάρχουν σύνορα, ώστε να μην υπάρχει πόλεμος.

Αυτό όμως είναι έργο του αντιχρίστου. Μας καθορίζεται αυτό, όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες την Αγία Γραφή.

Αν δείτε λοιπόν ότι γίνεται τώρα με την Ευρώπη, ένα παρακάτω βήμα είναι να μην υπάρχουν σύνορα. Τότε θα πείτε ότι έρχεται ο αντίχριστος. Όλα αυτά είναι προπαρασκευή της βασιλείας, της αυτοκρατορίας του αντιχρίστου…

Πηγή:



[Ομιλία 24 «Ἡ ἀγάπη στήν πατρίδα καί στούς συμπατριώτας» (β΄).]

<>

Στην αρχή του πνευματικού αγώνα παρουσιάζεται πολλή κόπωση που σιγά σιγά ελαττώνεται - Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Ἀρχιμ. Ἰωάννης Κωστώφ:

"Στήν ἀρχή τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα παρουσιάζεται πολλή κόπωσι πού σιγά σιγά ἐλαττώνεται, ὅπως ἐλαττώνεται ὁ κόπος γιά τήν ἄντλησι νεροῦ σταδιακά: νερό ἀπό πηγάδι, ἀπό ποτάμι, ἀπό βροχή".

Από το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, GPS ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἀθήνα 2011

<>

Το νερό και ο ήλιος

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας (+379)

Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ θεωροῦμε ἐντελῶς ἀσήμαντο πρᾶγμα τὴν ἐδῶ κάτω ἀνθρώπινη ζωή. Δὲν λογαριάζουμε καὶ δὲν λέμε καλὸ ὅ,τι μᾶς ἐξυπηρετεῖ σ᾿ αὐτὴ μονάχα τὴ ζωή. Τὴν ἔνδοξη καταγωγή, τὴν εὐρωστία τοῦ κορμιοῦ, τὴ σωματικὴ καλλονή, τὸ ὡραῖο ἀνάστημα, τὶς τιμὲς ποὺ δίνουν οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμα καὶ τὸ βασιλικὸ ἀξίωμα κι ὁτιδήποτε ἄλλο προσφέρει ὁ παρὼν κόσμος, δὲν θὰ τὰ θαρροῦμε μεγάλα καὶ ζηλευτὰ πράγματα. Δὲν μᾶς κάνουν ἐντύπωση ὅσοι τὰ ἔχουν. Οἱ δικές μας ἐλπίδες πᾶνε πολὺ μακρύτερα. Οἱ πράξεις μας εἶναι μιὰ προετοιμασία γιὰ κάποιαν ἄλλη ζωή. Ἀκριβῶς, λοιπόν, ὅσα μᾶς χρειάζονται γι᾿ αὐτὴ τὴν ἄλλη ζωή, αὐτὰ ἀγαπᾶμε, αὐτὰ λαχταρᾶμε, περιφρονώντας ὅσα δὲν φθάνουν ὡς ἐκεῖ. Ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἄλλη ζωή; Ποῦ καὶ πῶς θὰ τὴ ζήσουμε; Αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι ἀνώτερο τῆς τωρινῆς ἀφορμῆς, γιὰ νὰ τὸ περιγράψω. Καὶ σεῖς, ἐξ ἄλλου, δὲν ἔχετε ἀκόμη ὅλη τὴν ὡριμότητα, γιὰ νὰ ἀφομοιώσετε τὴν περιγραφή του. Θὰ σᾶς δώσω ὅμως ἕνα σκιαγράφημά του, ποὺ θὰ σᾶς εἶναι ἀρκετό. Ἂς πάρουμε ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ὅλη τὴν εὐτυχία, ποὺ σωρεύθηκε στὸν κόσμο αὐτὸν ἐδῶ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα του. Ὅλη, λοιπόν, αὐτὴ ἡ γήινη εὐτυχία δὲν φθάνει οὔτε τὸ μικρότερο ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ τῆς ἄλλης ζωῆς. Ὅλα τὰ καλὰ τοῦ κόσμου τούτου εἶναι τόσο κατώτερα ἀπὸ τὸ ἐλάχιστο ἀνάμεσα σ᾿ ἐκεῖνα τὰ ἀγαθά, ὅσο κατώτερα εἶναι ἡ σκιὰ καὶ τὸ ὄνειρο ἀπὸ τὴν πραγματικότητα. Ἤ, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἕνα πιὸ συνηθισμένο παράδειγμα, ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς δυὸ ζωές, γιὰ τὶς ὁποῖες μιλᾶμε, εἶναι ὅσο κι ἡ διαφορὰ σὲ ἀξία ἀνάμεσα στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ὁδηγός μας στὴν ἐδῶ κάτω ζωὴ εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, ποὺ ἡ γλώσσα της ἔχει πολὺ μυστήριο. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀκόμα μικρὴ ἡλικία, εἶναι φυσικὸ νὰ μὴ καταλαβαίνει τὴ βαθιά της σημασία. Τί κάνει, λοιπόν; Προγυμνάζεται μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σὲ ἄλλα κείμενα, ὄχι ἐντελῶς ξένα, ποὺ μοιάζουν μὲ καθρέφτες καὶ σκιές. Συμβαίνει δηλαδὴ ὅ,τι καὶ στὸν στρατό. Οἱ στρατιῶτες ἀποκτοῦν τὴν πολεμικὴ πείρα πρῶτα μὲ τὶς κινήσεις τῶν γυμνασίων, ποὺ εἶναι ἕνα εἶδος παιχνίδι. Ὕστερα, γνωρίζουν τὸν ἀληθινὸ πόλεμο. Ἔχουμε κι ἐμεῖς μπροστά μας μιὰ μάχη. Τὴ μεγαλύτερη ἀπ᾿ ὅλες. Γιὰ νὰ ἑτοιμασθοῦμε, πρέπει νὰ γυμνασθοῦμε, νὰ κοπιάσουμε. Πῶς θὰ γίνει αὐτὴ ἡ προγύμναση; Μὲ τὸ νὰ γνωρίσουμε καλὰ τοὺς ποιητές, τοὺς πεζογράφους, τοὺς ρήτορες κι ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ μᾶς προσφέρουν κάτι γιὰ νὰ δυναμώσουμε τὴν ψυχή μας. Θυμηθῆτε τί κάνουν τὰ βαφεῖα. Πρῶτα ἑτοιμάζουν μὲ διάφορους τρόπους τὸ ὕφασμα ποὺ θὰ βάψουν. Καὶ μονάχα ἀφοῦ γίνει αὐτὴ ἡ προεργασία, τότε παίρνουν καὶ μεταχειρίζονται τὸ κόκκινο ἢ ἄλλο χρῶμα γιὰ νὰ κάνουν τὸ βάψιμο. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνεται καὶ σὲ μᾶς. Πρῶτα θὰ ἑτοιμάσουμε τὴ συνείδησή μας μὲ τὴν κοσμικὴ σοφία κι ὕστερα θ᾿ ἀκούσουμε τὰ ἱερὰ καὶ βαθιὰ νοήματα τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας. Πρῶτα θὰ συνηθίσουμε νὰ βλέπουμε τὸν ἥλιο μέσα στὸ νερὸ κι ὕστερα θ᾿ ἀτενίσουμε τὸν ἴδιο τὸν ἥλιο.

<>

Ο Θεός άλλους μεν σώζει εκ του θανάτου, άλλους σώζει διά του θανάτου

Ο Θεός άλλους μεν σώζει εκ του θανάτου, άλλους σώζει διά του θανάτου. Στους πρώτους χαρίζει τη ζωή, στους δεύτερους την αιωνιότητα.

Από το Βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Καλοί Λιμένες, Σταμάτα 2016, εκδ. Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Πηγή:


TRUTH TARGET - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>

"Οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι σε κάθε τόπο, παρατηρώντας κακους και αγαθους" (Παροιμίες Σολ. 15, 3) 

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος (+1894)

Σημειώνει ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, Ἐπίσκοπος Ταμπώφ Ρωσίας:

«“Ἐν παντί τόπῳ ὀφθαλμοί Κυρίου σκοπεύουσι κακούς τε καί ἀγαθούς”(Παροιμίες Σολ. 15, 3). Ἄχ καί νά εἶχαν πάντα στό νοῦ τους τά λόγια αὐτά ὅλα τά λογικά πλάσματα! Τότε ὄχι μόνο δέν θά τολμήσουν νά κάνουν ἀνοικτά ὑπερβολές καί νά ἐπιδίδονται σέ σαρκικές ἀκολασίες, ἀλλά καί δέν θά ἐπέτρεπαν ἐσωτερικά, στή σκέψι καί στίς καρδιακές κινήσεις τους, νά κάνουν ὁτιδήποτε δυσαρεστεῖ τό Θεό. Τότε θά στέκονταν σάν στρατιῶτες πού δέν ἀγνοοῦν τίς διαταγές κι ἑπομένως δέν ὑπόκεινται στήν ὀργή καί τήν τιμωρία τοῦ βασιλιά. Οἱ διαταγές πού δίνονται στά λογικά πλάσματα εἶναι ἐντολές τοῦ Θεοῦ, πού καθορίζουν πῶς πρέπει νά σκέφτονται καί πῶς θά ἔπρεπε νά εἶναι τά συναισθήματα κι οἱ διαθέσεις τους».

<>

Η  "Ανάσταση" της τριανταφυλλιάς

Στό παλαιό ἡγουμενεῖο, νότια δηλαδή τοῦ Καθολικοῦ, ὑπῆρχε μιά τριανταφυλλιά, ἡ ὁποία εἶχε ὁλόκληρο σχεδόν τό χρόνο τριαντάφυλλα. Μιά μέρα τοῦ 1936 μετά τήν ἀκολουθία τοῦ Ἐσπερίνου, βγαίνοντας ὁ καθηγούμενος π. Ἰλαρίων Λουκάκης μέ τούς ἀδελφούς καί τούς προσκυνητές ἀπ᾽ τό Ναό, παρατήρησαν τά κλαδιά τῆς τριανταφυλλιᾶς νά εἶναι χαμηλωμένα καί τά ροδοπέταλα μαραμένα. Ὁ τότε Διάκονος Εὐμένιος ρώτησε τόν Ἱερομόναχο Διονύσιο πῶς ἐξηγεῖ τό φαινόμενο αὐτό. Ἐκεῖνος μέ τή σοφία καί τήν ἁπλότητα πού τόν διέκρινε ἀπάντησε:

—Διάκονε Εὐμένιε, ἡ ροδαριά ἔχει μάτι.

Ἔκπληκτος ὁ Διάκονος ἔδωσε συνέχεια στήν ἐρώτησι:

—Μά, π. Διονύσιε, ἐγώ γνωρίζω, ὅτι μόνο στούς ἀνθρώπους ἐπιδρᾶ τό μάτι καί ὄχι στά λουλούδια.

Ὁ Ἱερομόναχος Διονύσιος συμβούλευσε τό Διάκονο νά φέρη θυμίαμα καί Μεγάλο Ἁγιασμό καί λέγοντας τή νοερά προσευχή νά θυμιάση καί νά ραντίση τήν τριανταφυλλιά. Στήν περιοχή αὐτή τοῦ Νομοῦ Ρεθύμνης οἱ πιστοί διατηροῦν τή συνήθεια τήν ἡμέρα τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ νά φέρουν θυμίαμα μέσα σέ μαντίλια καί νά τά τοποθετοῦν στό τραπέζι, πάνω στό ὁποῖο τελεῖται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός. Στό τέλος ὁ ἱερέας τά ραντίζει καί οἱ πιστοί παίρνοντάς τα στά σπίτια τους, τά χρησιμοποιοῦν σέ ἐξαιρετικές περιπτώσεις.

Ὁ Διάκονος Εὐμένιος ὁλοπρόθυμα ὑπάκουσε στόν Ἱερομόναχο Διονύσιο καί μέ τήν εὐχή του ἔπραξε ὅ,τι ἀκριβῶς τοῦ ὑπέδειξε. Τότε παρουσία τῶν Πατέρων καί τῶν προσκυνητῶν ἡ ροδαριά πέρασε ἀπ᾽ τό θάνατο στή ζωή, τά ροδοπέταλά της ἀπόκτησαν τό χρῶμα καί τή φυσικότητά τους, τά κλαδιά της ἄρχισαν σιγά-σιγά νά ἀνασηκώνονται. Ὕστερα ἀπό λίγο χρονικό διάστημα ἡ “ἀνάστασι” τῆς ροδαριᾶς ἦταν μιά χειροπιαστή πραγματικότητα.

<>

Δεν άφησα τον εαυτό μου ποτέ να αγανακτήσει

Παρακάλεσε τό Θεό ἕνας ἀπ᾽ τούς Ἁγίους Πατέρες νά τοῦ ἀποκαλύψη καί νά τόν πληροφορήση σέ ποιό μέτρο πνευματικότητος καί ἀρετῆς ἔφτασε.

Καί ὁ Θεός τοῦ τό ἔδειξε λέγοντάς του:

—Στό τάδε κοινόβιο μοναστήρι εἶναι ἕνας ἀδελφός πολύ καλύτερος ἀπό σένα.

Ὅταν τό ἄκουσε ὁ Γέροντας, σηκώθηκε καί πῆγε σ᾽ αὐτό τό μοναστήρι, καί τόν συνάντησε μέ χαρά ὁ ἡγούμενος τοῦ μοναστηριοῦ, διότι ἦταν μέγας καί ὀνομαστός Γέροντας αὐτός.

Ἔπειτα λέει στόν ἡγούμενο:

—Θέλω νά δῶ ὅλους τούς ἀδελφούς καί νά τούς χαιρετίσω.

Ἔδωσε τότε ἐντολή ὁ ἡγούμενος καί ἦλθαν ὅλοι, ὅμως, ἐκεῖνος πού γύρευε ὁ Γέροντας δέν ἦλθε, καί εἶπε στόν ἡγούμενο:

—Ἄλλος ἀδελφός δέν ὑπάρχει;

Τοῦ ἀπάντησαν οἱ ἀδελφοί πώς ὑπάρχει ἄλλος ἕνας ἀλλά μήν δίνεις σημασία διότι εἶναι τρελλός, δέν στέκει καλά στό μυαλό του καί τόν κρατᾶμε κατά χάριν σάν κηπουρό.

—Φωνάξτε τόν νά ἔλθη, εἶπε ὁ Γέροντας.

Ὅταν ἦλθε ὁ ἀδελφός αὐτός, ὁ Γέροντας τόν εἶδε μέ δέος καί τόν ἀσπάσθηκε ἐν Χριστῷ. Ἔπειτα τόν πῆρε ἰδιαίτερα καί τόν ρώτησε ποιά εἶναι ἡ ἐργασία του.

—Ἐγώ εἶμαι ἄνθρωπος μέ λίγο μυαλό, τοῦ ἀπάντησε. Τί ἐργασία θέλεις νά κάνω;

Ὁ δέ Γέροντας τοῦ εἶπε:

—Σέ παρακαλῶ δέν θέλω νά μοῦ λές ὅτι εἶσαι τρελλός, ἀλλά γιά τ᾽ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δεῖξε μου τήν ἀρετή σου γιά νά ὠφεληθῶ κι ἐγώ!

Τότε ὁ ἀδελφός τοῦ ἀπάντησε:

—Καμμία ἀρετή δέν ἔχω πάνω μου Γέροντα, μόνο αὐτό ἔχω. Ὁ ἡγούμενος, βάζει κάθε βράδυ τό βόδι τοῦ μοναστηριοῦ μέσα στό κελλί μου καί κοιμᾶται! Καθώς, ἐπίσης, κάθε μέρα κόβει τά σχοινιά ἀπ᾽ τήν ψάθα πού πλέκω καί ἀναγκάζομαι νά τήν πλέκω κάθε μέρα ἀπ᾽ τήν ἀρχή! Τριάντα χρόνια τά ὑπομένω αὐτά! Ἀλλά δέν ἄφησα τό λογισμό μου ποτέ νά ἀγανακτίση κατά τοῦ ἡγουμένου! Οὔτε καμμία φορά ἔδειρα τό βόδι καί μέ ὑπομονή ἔπλεκα πάλι τά σχοινιά γιά τήν ψάθα εὐχαριστώντας τό Θεό!

Αὐτά ὅταν τά ἄκουσε ὁ Γέροντας ἔμεινε κατάπληκτος. Ἔμαθε, βεβαία, γιατί ὁ ἀδελφός αὐτός, ὁ τιποτένιος καί τρέλλος θεωρητικά, ἦταν ἀνώτερος στήν ἀρετή ἀπ᾽ αὐτόν τόν μέγα ἀσκητή, καί ἀφοῦ πάλι τόν ἀσπάσθηκε μέ εὐλάβεια ἀναχώρησε γιά τό κελλί του μέ πολύ ὠφέλεια.

<>

Percy Show, Αγγλία, 1933: Η συνεισφορά μιας γάτας στην ασφαλή οδήγηση

Ἡ νυχτερινή ὁδήγησι ἦταν ἄκρως ἐπικίνδυνη μέχρι λίγο πρίν τόν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀφοῦ οἱ προβολεῖς τῶν αὐτοκινήτων δέν ἦταν τόσο δυνατοί, ἐνῶ δέν ὑπῆρχαν σημάδια στό ὁδόστρωμα γιά νά προειδοποιοῦν γιά τυχόν στροφές. Οἱ περισσότεροι Βρεταννοί ὁδηγοί προσανατολίζονταν χάρι στίς ράγες τοῦ τράμ πού βρίσκονταν στούς δρόμους, ὅμως, στή δεκαετία τοῦ 1930 πολλές ἀπό αὐτές τίς ράγες εἶχαν μεταφερθῆ ἀλλοῦ. Τά μάτια, ὅμως, μίας γάτας θά ὑποκινοῦσαν κάποιον νά ἐπινοήση ἕνα μηχανισμό πού θά ἔκανε τήν ὁδήγησι πιό ἀσφαλή.

Τήν ἐποχή ἐκείνη, ἕνας ὑπάλληλος ὁδοποιΐας, ὁ Percy Show, ταξίδευε συχνά μέ τό αὐτοκίνητό του λόγῳ τῆς δουλειᾶς του καί εἶχε συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολη καί ἐπικίνδυνη ἦταν ἡ νυχτερινή ὁδήγησι σέ δρόμους γεμάτους μέ στροφές. Μία νύκτα τοῦ 1933 γεμάτη μέ ὀμίχλη, ὁ Show ἐπέστρεφε στό σπίτι ὅταν πρόσεξε δύο μικρά πράσινα φῶτα, πολύ κοντά τό ἕνα στό ἄλλο. Ἀπό περιέργεια κατέβηκε καί πρόσεξε ὅτι τά δύο “φῶτα” πάνω στά ὁποῖα εἶχαν “πέσει” οἱ προβολεῖς τοῦ αὐτοκινήτου ἦταν τά μάτια μίας γάτας πού κάθονταν στό φράκτη. Τότε κατάλαβε ὅτι κατευθύνονταν κατευθείαν πάνω στό φράκτη καί ὅτι οὐσιαστικά ἡ γάτα τοῦ εἶχε σώσει τή ζωή.

Τή στιγμή ἐκείνη ἀναρωτήθηκε ἄν θά μποροῦσε νά φτιάξη ἕνα μικρό μηχανισμό πού θά τοποθετοῦνταν, σέ μικρή ἀπόστασι τό ἕνα ἀπ᾽ τό ἄλλο, πάνω στό ὁδόστρωμα καί τό ὁποῖο θά ἀντανακλοῦσε τά φῶτα τῶν διερχόμενων αὐτοκινήτων, προειδοποιώντας κατά κάποιο τρόπο τούς ὁδηγούς γιά τήν πορεία τοῦ δρόμου.

<>

Τα 19 Μοναστήρια του π. Εφραίμ του Φιλοθεΐτου στις ΗΠΑ και στον Καναδά

Τὸ 1960 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί τῆς Ἀμερικῆς σὲ ἐπιστολή τους πρὸς τὸν Ἁγιορείτη μοναχὸ Θεόκλητο Διονυσιάτη ἔκαναν ἔκκληση τὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ στείλει μοναχοὺς καὶ νὰ ἱδρυθεῖ ἕνα τουλάχιστον ἢ περισσότερα -ἂν ἦταν δυνατὸν- μοναστήρια στὴν Ἀμερική.

Αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε ὁ π. Ἰωάννης τὸ 1960, καὶ δυστυχῶς τὸ Ἅγιον Ὄρος δὲν μπόρεσε νὰ τὸ ἱκανοποιήσει, τὸ πραγματοποίησε ὁ Θεὸς δεκατέσσερα χρόνια μετά, ἥσυχα καὶ χωρὶς τυμπανοκρουσίες καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθεῖ κανείς.

Τὸ 1979 φθάνει στὸν Καναδᾶ, γιὰ λόγους ὑγείας, ὁ ἱερομόναχος π. Ἐφραίμ, ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πνευματικὸ τέκνο τοῦ ἡσυχαστοῦ Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος ἀνακαίνισε καὶ ἐπάνδρωσε μὲ μοναχούς του, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μονὴ τοῦ Φιλοθέου καὶ τὶς μονὲς Καρακάλλου, Ξηροποτάμου καὶ Κωνσταμονίτου. Ἦταν γνήσιος ἐκπρόσωπος τῆς παλαιᾶς ἁγιορείτικης παραδόσεως καὶ ὁ ἐκ τῶν κυρίων παραγόντων τῆς ἀναστηλώσεως καὶ ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ἁγιορειτικοῦ μοναχισμοῦ.

Ὁ π. Ἐφραίμ, μόλις ἔφθασε στὸν Καναδᾶ καὶ ἄρχισε τὶς ἐξετάσεις στοὺς γιατροὺς συγχρόνως ἄρχισε νὰ ἐξομολογεῖ νὰ νουθετεῖ νὰ διδάσκει τοὺς ἀποδήμους Ἕλληνες ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ. Ἡ ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, ἀπὸ τὸν Καναδὰ ἐξαπλώθηκε στὶς Η.Π.Α. Ἔκτοτε οἱ ἐπισκέψεις συνεχίσθηκαν καὶ ἡ ποιμαντικὴ προσφορὰ τοῦ ὅλο καὶ αὐξανόταν. Τότε σιγὰ-σιγὰ ἄρχισε νὰ καλλιεργεῖται ἡ σκέψη νὰ ἱδρυθεῖ μοναστήρι στὴν Ἀμερική. Πράγματι ἄρχισαν ἐνέργειες καὶ ἱδρύθηκαν στὴν ἀρχὴ δύο μοναστήρια, τὸ ἕνα στὸ Montreal τοῦ Καναδᾶ καὶ τὸ ἄλλο στὸ Pitchburg τῶν ΗΠΑ. Τὸ θεοπρόβλητο αὐτὸ πείραμα εἶχε μεγάλη ἐπιτυχία καὶ συνεχίσθηκε μὲ τὴν ἵδρυση καὶ ἄλλων μοναστηριῶν, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα νὰ ὑπάρχουν 19 μοναστήρια καὶ νὰ δημιουργοῦνται ἄλλα δύο αὐτὴ τὴ στιγμή. Καὶ οἱ προτάσεις καὶ οἱ δωρεὲς γῆς -καὶ μάλιστα ἀπὸ ἑτεροδόξους καὶ ἀλλοθρήσκους- συνεχίζονται καὶ ὑπάρχει προοπτικὴ ἱδρύσεως καὶ ἄλλων.

Προσφάτως ὁ π. Ἐφραὶμ δέχθηκε πρόσκληση νὰ ἱδρύσῃ μονὴ καὶ σὲ ἄλλη ἤπειρο. Ἂς εὐχηθοῦμε καὶ ἡ πρόσκληση αὐτὴ νὰ πραγματοποιηθεῖ. Οἱ ἐκτάσεις ποὺ ἐκτείνονται τὰ μοναστήρια αὐτά, εἶναι τεράστιες 400-1500 στρέμματα. Πρόσφατα Ἑβραία δώρισε 2.000 στρέμματα στὸ Νέο Μεξικό, γιὰ νὰ ἱδρυθῇ καινούργιο μοναστήρι. Τὰ μοναστήρια εἶναι καὶ ἀνδρικὰ καὶ γυναικεῖα. Οἱ μοναχοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἐλάχιστοι, ἡ πλειονότητα τῶν μοναχῶν ἀποτελεῖται ἀπὸ γηγενεῖς ὀρθοδόξους της Ἀμερικῆς διαφόρων ἐθνοτήτων καὶ ἀπὸ προσηλύτους. Ἔχουν γίνει ὀρθόδοξοι, Μορμόνοι, Ἰνδοί, Ἑβραῖοι, Παπικοί, Προτεστάντες κλπ..

Ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει γιὰ κάποιο διάστημα καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν μοναστικὴ ζωὴ καὶ παράδοση στὴν κοιτίδα της. Τὰ μοναστήρια ὅλα αὐτὰ ἔχουν δημιουργηθεῖ τὰ τελευταῖα δεκαπέντε χρόνια περίπου. Οἱ ὁμογενεῖς ἔχουν ἀγκαλιάσει τὶς μονὲς μὲ μία ἀγάπη ἄνευ προηγουμένου. Πολλοὶ ἐκκλησιάζονται κάθε Κυριακὴ καὶ γιορτὴ καὶ παρακολουθοῦν τὸ δύσκολο τυπικὸ τῶν ἀκολουθιῶν εὐχαρίστως. Τὸ σπουδαιότερο εἶναι ὅτι τὰ μοναστήρια ἄρχισαν νὰ ἐπηρεάζουν καὶ τοὺς ἱερεῖς μας ἐπὶ τὸ παραδοσιακότερον. Τὸ ἐπισκέπτονται συχνά, ἀνανεώνουν τὶς πνευματικές τους δυνάμεις, υἱοθετοῦν ἐκκλησιαστικὲς καὶ παραδοσιακὲς ποιμαντικὲς μεθόδους, ρασοφοροῦν, γίνονται εὐαίσθητοι στὰ δογματικὰ θέματα, καὶ ἀντιδροῦν στὸν συγκριτισμὸ καὶ στὸν οἰκουμενισμό, ποὺ πᾶνε νὰ ἑνώσουν ὅλες τὶς θρησκεῖες ἀσχέτως τῶν τεραστίων καὶ φοβερῶν διαφορῶν ποὺ ὑπάρχουν.

Ὁ π. Ἐφραὶμ ἔχει ὡς βάση του τὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου στὴν Arizona, λίγη ὥρα μακριὰ ἀπὸ τὴν πρωτεύουσα τῆς Arizona τη Phoenix καὶ κοντὰ στὴν πόλη Florence. Τὸ μοναστήρι αὐτὸ ἱδρύθηκε τὸ 1995, μέσα στὴ ἔρημό της Arizona.

Γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι ἀγοράσθηκαν ἄλλα 1200 στρέμματα, ὅπου φυτεύτηκαν ἐλιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, φυστικιὲς Αἰγίνης, ἀμπέλια grape fruits καὶ ἄλλα. Ἡ περιοχὴ ἀπὸ ἔρημος ἔχει μεταβληθεῖ σὲ μία καταπράσινη ὄαση χάρη στὸ νερό, ποὺ βρῆκαν ἄφθονο κάνοντας γεωτρήσεις. Ἐπίσης μεταφυτεύτηκαν δένδρα ποὺ ἤδη ἦταν τεράστια, ὅπως φοίνικες καὶ κάκτοι, ποὺ προσδίδουν μία ἰδιαίτερη ἐξωτικὴ ὀμορφιὰ καὶ χάρη. Παρτέρια πλακόστρωτα, κρυφὸς φωτισμὸς τὴ νύκτα, συντριβάνια, ὁμοιώματα ζώων μέσα στοὺς κήπους, συμπληρώνουν τὴν παραδεισένια ὀμορφιά.

Τὰ πρῶτα κτίρια τοῦ μοναστηριοῦ ἦταν 4 τροχόσπιτα τῶν 24 τετραγωνικῶν μέτρων περίπου, τὰ ὁποῖα ἔχουν μετατραπεῖ σὲ κτήρια, ἐνῶ κτίσθηκαν πλῆθος ἄλλα σὲ μόνιμες βάσεις. Ἐκτὸς τῆς κεντρικῆς ἐκκλησίας τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου (ἀφιερωμένη καὶ στὸν ἅγιο Νεκτάριο), ἔχει ἄλλες πέντε ἐκκλησίες καὶ μία ὑπὸ ἵδρυση σὲ ἕνα γειτονικὸ βουναλάκι. Αὐτὲς εἶναι τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τοῦ ἁγίου Νικολάου, τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου μέσα στὸ καμπαναριὸ τῆς μονῆς, καὶ τοῦ Προφήτου Ἠλία ποὺ κτίζεται τώρα. Οἱ ρυθμοὶ τῶν ναῶν εἶναι διάφοροι καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Ὀρθοδοξίας καταλλήλως προσαρμοσμένα στὸ ἀμερικανικὸ περιβάλλον. Τὸ μοναστήρι ἐκτείνεται σὲ μία ἔκταση 432 στρεμμάτων περίπου, ἔχει ἑπτὰ ξενῶνες καὶ μπορεῖ νὰ φιλοξενήσει 500 ἄτομα. Ὁ ἀριθμὸς ἐπισκεπτῶν εἶναι τεράστιος.

Τὸ μοναστήρι ἔρχεται δεύτερο σὲ ἐπισκέψεις στὴν Πολιτεία Arizona μετὰ τὸ Grand Canyon, τὸ μεγάλο φαράγγι ποὺ κυλάει ὁ ποταμὸς Colorado, καὶ εἶναι ὁρατὸ λόγω τοῦ μεγέθους του ἀπὸ τὴ σελήνη διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ. Τὸ Grand Canyon ἔχει μῆκος 450 km, πλάτος στὸ φαρδύτερο σημεῖο 30 km καὶ στὸ στενότερο σημεῖο 6,5 km, και βάθος δὲ 1600 μέτρα. Τὸ Grand Canyon εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ φυσικοῦ κόσμου γι᾿ αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἀξιοθέατά της Ἀμερικῆς. Καταλαβαίνουμε τώρα τί σημαίνει, νὰ ἔρχεται τὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Ἀντωνίου δεύτερο στὶς ἐπισκέψεις μετὰ τὸ Grand Canyon.

Ἡ φιλοξενία παρέχεται δωρεὰν κατὰ τὸ ἁγιορείτικο πρότυπο, καὶ εἶναι ἀβραμιαία. Τράπεζα παρέχεται τὸ πρωὶ μετὰ τὴν ἀκολουθία καὶ τὸ ἀπόγευμα μετὰ τὸν ἑσπερινό. Οἱ προσκυνητὲς ἄνδρες καὶ γυναῖκες συντρώγουν μετὰ τῶν μοναχῶν, ἀκούγοντας τὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ πατερικὰ κείμενα ὅπως συνηθίζεται στὶς ὀργανωμένες μονές. Στοὺς ξενῶνες ὑπάρχουν φροῦτα, ἀναψυκτικά, γλυκά, ξηροὶ καρποί, καφές, τσάϊ, ποὺ προσφέρονται ἐλεύθερα.

Τὸ μοναστήρι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν φιλοξενία παρέχει καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο. Ἔχει συσσίτια γιὰ φτωχοὺς καὶ προσφέρει βοήθεια σὲ ὅποιον τοῦ ζητήσει. Στὸ Tucson, μία κοντινὴ πόλη νοτιώτερα τοῦ μοναστηριοῦ, δημιουργεῖται ἵδρυμα γιὰ φτωχιὲς καὶ ἐγκαταλειμμένες γυναῖκες. Συνεπῶς στὴ μονὴ ἡσυχασμός, ἱεραποστολή, φιλοξενία καὶ φιλανθρωπία συνυπάρχουν σὲ μία ἁρμονικὴ σύνδεση.

Οἱ ἀκολουθίες γίνονται κατὰ τὸ ἁγιορείτικο τυπικό, ἐλαφρὰ προσαρμοσμένο γιὰ τὶς συνθῆκες τῆς Ἀμερικῆς. Καθημερινὰ προσεύχονται 2-6 τὸ βράδυ καὶ ὅταν ἔχει ὁλονυκτία ἀπὸ τὶς 12 τὰ μεσάνυκτα μέχρι 6.30 τὸ πρωΐ. Τὸ ἀπόγευμα τελεῖται ἡ Θ´ ὥρα, ὁ Ἑσπερινὸς καὶ τὸ Ἀπόδειπνο μὲ τοὺς Χαιρετισμούς. Οἱ μοναχοὶ εἶναι γύρω στοὺς 35 καὶ ἡγούμενος εἶναι ὁ ἁγιορείτης ἱερομόναχος Παΐσιος ποὺ εἶχε ἔρθει στὴν ἀρχὴ μὲ πέντε ἄλλους μοναχοὺς ἀπὸ τὸ Ὄρος γιὰ νὰ τὸ ἐπανδρώσουν.

Ὁ π. Ἐφραὶμ δὲν ἔχει διοικητικὰ καθήκοντα ἀλλὰ εἶναι ὁ Γέροντας τῶν ἱερῶν μονῶν, τόσο στὴν Ἀμερικὴ ὅσο καὶ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα. Εἶναι ἀπὸ τοὺς χαρισματούχους ἐκείνους κληρικούς, ποὺ συγκεντρώνουν πλῆθος κόσμου γιὰ ἐξομολόγηση, νουθεσία, καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση. Ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἔρχονται γιὰ νὰ ἐξομολογηθοῦν. Καὶ παρατηρεῖται τὸ ἀντίστροφο φαινόμενο ἀπ᾿ ὅτι ἴσχυε μέχρι τώρα, νὰ ἔρχονται δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ γιὰ ἐξομολόγηση καὶ καθοδήγηση στὴν Ἑλλάδα καὶ μάλιστα στὸ Ἅγιο Ὄρος. Τώρα οἱ ὄροι ἀντιστράφηκαν καὶ θὰ πρέπει νὰ προσέξουμε μήπως ἐφησυχάζοντες γιὰ τὴν πνευματικότητά μας, σὲ λίγο ἀναγκασθοῦμε νὰ προστρέχουμε στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ πνευματικὴ βοήθεια.

Πηγή:

Ορθόδοξος Τύπος, 22 Μαρτίου 2008

<>

Η μνημόνευση ονομάτων στην Θεία Λειτουργία διώχνει το μίσος

Άγιος Βαρσανούφιος 
της Όπτινα, Ρωσίας (+1913)

Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Στάρετς Βαρσανούφιος τῆς Μονῆς Ὄπτινα τῆς Ρωσίας:

«Κάποτε, ἕνας ἄρχοντας τῆς τσαρικῆς αὐλῆς, πῆγε νά συμβουλευθῆ ἕνα περίφημο τότε γιά τήν ἀρετή του, ἱερέα τῆς Πετρουπόλεως.

—Πάτερ, πές μου, τί νά κάνω; Ἔχω πολλούς ἐχθρούς. Μέ μισοῦν “ματαίως”· χωρίς κανένα λόγο. Μέ συκοφαντοῦν στόν Τσάρο. Κινδυνεύω νά χάσω τή δουλειά μου. Ἄν ὁ Τσάρος πεισθῆ καί μέ ἀπολύση, ποῦ θά σταθῶ; Πῶς θά ζήσω; Σᾶς παρακαλῶ, συμβουλέψετέ με. Τί νά κάνω;

—Νά προσεύχεσαι. Γιά ὅλους. Καί περισσότερο γι᾽ αὐτούς πού ξεσηκώθηκαν ἐναντίον σου. Καί στό σπίτι. Ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία, στή Θ. Λειτουργία. Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό.

—Καί τί θά βγῆ μέ αὐτό, πάτερ;, εἶπε πικραμένος.

—Θά τό δῆς. Τά “ψίχουλα”, οἱ μαργαρίτες —οἱ μερίδες τίς ὁποῖες βγάζει ὁ ἱερέας στήν προσκομιδή, ὅταν διαβάζη ὀνόματα— συμβολίζουν τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων· ζώντων καί κεκοιμημένων. Κάι κάποια στιγμή, αὐτές τίς μερίδες ὁ παπᾶς τίς ρίχνει μέσα στό Ἅγ. Ποτήριο, μέ τά λόγια: “Ἀπόπλυνε, Κύριε, τά ἁμαρτήματα τῶν ἐνθάδε μνημονευθέντων δούλων σου, τῷ Αἵματί Σου τῷ Ἁγίῷ”. Δηλαδή παρακαλεῖ τό Χριστό νά ξεπλύνη μέ τό Αἷμα Του τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού μνημόνευσε.

Καί πρόσθεσε:

—Γι᾽ αὐτό, ἄν θέλης, ἄκουσε με. Γράψε τά ὀνόματα ἐκείνων πού σέ ἐπιβουλεύονται σ᾽ ἕνα χαρτί καί δῶσε τα στόν ἱερέα, νά τά μνημονεύη στή Λειτουργία· καί θά τό δῆς!

Ἀπό τότε πέρασαν μία, δύο, τρεῖς ἑβδομάδες. Μετά ἀπό ἕνα μῆνα, νάτος, πάλι στόν παπᾶ. Καί πέφτοντας μπροστά στά πόδια του, ἐξομολογήθηκε:

—Θαῦμα, πάτερ! Θαῦμα! Θαῦμα! Δέν θά τό πιστέψετε! Ἔκανα αὐτό πού μοῦ εἴπατε. Καί, νά! Αὐτοί πού μέχρι τώρα μέ μισοῦσαν, καί ἤθελαν τό κακό μου, τώρα μοῦ συμπεριφέρονται μέ τέτοιο σεβασμό, μοῦ δείχνουν τέτοια ἀγάπη, πού δέν ξέρω, πῶς νά τό ἐξηγήσω. Τό στόμα τους, πού πρῶτα ἦταν ὅλο χολή, τώρα στάζει μέλι. Ὅπου καί νά σταθοῦν, μόνο καλές κουβέντες λένε γιά μένα!

Καί ὁ σεβάσμιος γέροντας συμπέρανε:

—Εἶδες, λοιπόν! Σοῦ τό ἔλεγα. Ἄφησε τό θέμα σου στόν καλό Θεό καί θά τό δῆς. Τώρα τό βλέπεις, ὁλοκάθαρα, πόσο ὁ Θεός φροντίζει γιά μᾶς.
Πάντοτε, λοιπόν, καί σύ “ἐν ψαλτηρίῳ” νά τό ἀνοίγης τό κάθε σου πρόβλημα. Νά προσεύχεσαι. Ἰδιαίτερα γιά “τούς ἐχθραίνοντάς σοι ματαίως”(Ψ 3, 8)· δηλαδή γιά ἐκείνους πού, χωρίς κανένα λόγο, σέ ἐπιβουλεύονται. Καί ὁ Θεός, θά τούς κάνει φίλους σου».

Πηγή:


TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>

Το Σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Μας διηγείται ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος από τον Πειραιά:

Κάποτε, ένας Χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός. Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν. Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε:

–Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου. Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα, τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες. Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε:

–Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια, βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του. Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό.

Κι αυτός τους είπε:

–Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί, ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα. Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού. Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα. Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν, και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν Χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος. Αυτή, Χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

<>